Renty od ubezpieczyciela i ich kapitalizacja
Podstawą prawną dochodzenia renty na zwiększone potrzeby jest art. 444 § 2 kodeksu
cywilnego zgodnie z którym: „Jeżeli poszkodowany utracił całkowicie lub częściowo zdolność
do pracy zarobkowej albo jeżeli zwiększyły się jego potrzeby lub zmniejszyły widoki
powodzenia na przyszłość, może on żądać od zobowiązanego do naprawienia szkody
odpowiedniej renty”

Kodeks cywilny wskazuje komu renta od ubezpieczyciela przysługuje :

którym zmarły dobrowolnie i stale dostarczał środków utrzymania – rentę alimentacyjną
może otrzymać np. konkubent lub konkubina, jeżeli wymagają tego zasady współżycia
społecznego.
Kapitalizacja renty polega na zmianie świadczenia wypłacanego okresowo na jednorazowe
odszkodowanie. Wysokość kapitalizacji to mnożnik renty okresowej przez przewidywany
dalszy okres życia poszkodowanego. Kapitalizacja taka pozwala przeznaczyć te środki na
poprawę bieżącej sytuacji życiowej np.: rehabilitację, zakup sprzętu , przekwalifikowanie się
na inny zawód jak i spłatę zobowiązań czy wydatki na adaptacje pomieszczeń.

zmniejszenie widoków na przyszłość ( poważne urazy, utrata części ciała),

utrata możliwość pracy zarobkowej w zawodzie do którego się przygotował,

zwiększone potrzeby poszkodowanego (konieczność opłacania leczenia, rehabilitacji,
specjalnej diety, koszty dojazdów i opiekę osób trzecich.
Na podstawie art. 446 Kodeksu cywilnego ubezpieczyciel może wypacać rodzinie ( tzw.
Renta alimentacyjna) w przypadku gdy poszkodowany umiera, a w chwili wypadku miał na
utrzymaniu rodzinę. Wysokość renty jest sprawą indywidualną i przyznawana jest gdy:

względem których na zmarłym ciążył obowiązek alimentacyjny – są to przede wszystkim
dzieci, a w niektórych sytuacjach również małżonek, rodzice czy rodzeństwo,